อรปรียา's profile~'$*-+หวาดดีทุกท่านที่เข...PhotosBlogListsMore Tools Help

อรปรียา

~'$*-+หวาดดีทุกท่านที่เข้ามา+-*$'~

อ่านแล้วกรุณาเม้นให้ด้วย !(-/๐\-)!!+
 
Photo 1 of 19
July 15

ไม่ได้อัฟเปงชาติแร้ว

หวัดดีค่ะ -   -"
 
ขวัญไม่ได้อัฟสเปซมาเป็นชาติแล้วล่ะ
 
แต่วันนี้ก้ออัฟซะหน่อยแล้วกัน
 
เมื่อวานนี้
 
ขวัญไปคอนเสิร์ตมาล่ะ
 
มีเอสเจมา
 
น่ารักมั๊กๆๆๆๆๆ >_____________< ~
 
ความจิงวันนี้เค้ามีมีตติ้งกัน
 
แต่ขวัญอดไปอ่ะ เซงมากมายเยย
 
ใครได้ไปก้อเอารูปมาให้ดูด้วยนะ TT^TT
 
อิจฉาคนที่ได้ไปม๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆ เรยอ่ะ
 
ไปดีก่า เพ้อเกินไปแล้ว
 
สุดท้ายนี้ ขอบอกว่า ฮยอคแจน่ารักมั๊กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเรยอ่า >///////<
 
เท่ห์ม๊ากกกกกกกกกก  กรี๊ดดดดดดดด บ๊ายบายจ้า
 
May 07

แบบนาฬิกา

แบบที่1

  

แบบที่2

 


แบบที่3

 

แบบที่4

 

November 10

~+*>< สุดยอดจดหมายรัก ><*+~

 

Quote

+*>< สุดยอดจดหมายรัก ><*+
 
 
จดหมายลับบอกความในใจ


ผู้ชายคนหนึ่ง หลงรักสาวนางนึงที่พ่อสาวเจ้า หวงสุดชีวิต


กีดกันเขากับเธอ จนเขาต้องส่งจดหมายฉบับนึง


ไปเพื่อบอกความในใจ.........



==>

=>

>


ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่ผมมีต่อคุณ

ได้หมดสิ้นไปแล้ว และผมค้นพบว่าผมรังเกียจคุณ 

เพิ่มมากขึ้นทุกวัน เมื่อผมเจอคุณ

ผมไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าคุณ

สิ่งเดียวที่ผมต้องการทำก็คือ

เฝ้ามองผู้หญิงคนอื่น ผมไม่เคยต้องการที่จะ

แต่งงานกับคุณ บทสนทนาครั้งสุดท้ายของเรา

น่าเบื่อและไม่ได้

ทำให้ผมรอคอยที่จะพบหน้าคุณอีกครั้ง

คุณคิดถึงแต่ตัวเอง

ถ้าเราแต่งงานกัน ผมรู้ว่าผมจะพบ

ชีวิตที่ยุ่งยากมาก และผมจะไม่มี

กับความสุขในการใช้ชีวิตกับคุณ ผมมีหัวใจ

ที่จะให้ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่

ผมต้องการให้คุณรู้ว่า ไม่มีใครที่จะ

โ ง่และเห็นแก่ตัวเท่าคุณ และคุณไม่

สามารถห่วงใยผมและช่วยผมได้

ผมอยากจะให้คุณเข้าใจว่า

ผมพูดความจริง คุณจะทำให้ผมดีใจมาก

ถ้าคุณคิดว่านี่เป็นจุดจบ อย่าพยายาม

ถ้าจะตอบจดหมายนี้ และจดหมายของคุณจะเต็มไปด้วย

สิ่งที่ไม่ทำให้ผมสนใจ คุณไม่มี

ความรักจริงสำหรับผม ลาก่อน... และจงเชื่อมั่นในผมว่า

ผมไม่แคร์คุณ และได้โปรดอย่าคิดว่า

ผมยังคงรักคุณ.........






สาวเจ้าได้อ่านก็น้ำตาคลอ.......

เพราะได้ตกลงรหัสลับกับหนุ่มที่รักไว้แล้ว

ว่า จะอ่านแต่บรรทัดเลขคี่เท่านั้น







ทีนี้รอบสองก็ให้อ่านแต่บรรทัดคี่นะ (1 3 5 7 .... )

แล้วจะรู้ว่า.........อิอิ

September 28

ลมหายใจ

……………..
คุณจำได้ไหมว่า  เดือนที่แล้วหายใจไปกี่ครั้ง
……………..
คุณจำไม่ได้ใช่ไหม งั้นอีกคำถาม
คุณจำได้ไหมว่า  เมื่อวานนี้คุณหายใจไปกี่ครั้ง
…………………….
เคยลองคิดบ้างไหมว่าบางอย่างที่คุณคุ้นเคยเสมอเป็นเรื่องที่คุณเคยชิน
แต่เป็นสิ่งที่ตัวคุณไม่เคยใส่ใจ
จนเมื่อวันหนึ่งที่ลมหายใจจะจากไป
หลายคนต้องเสียน้ำตาเพราะต้องเสียมันไป
หลายคนอ้อนวอนขอให้มีลมหายใจอยู่แม้เพียงอีกสักนาที
แน่นอนว่าแต่ละคนย่อมมีคนพิเศษ
อาจจะสำคัญน้อยกว่า หรือมากกว่าลมหายใจ
……..คุณใส่ใจเค้าคนนั้นบ้างหรือเปล่า…….
.หรือคุณจะปล่อยให้ถึงเวลาที่เค้าจะจากไปก่อน……
และก็แน่นอนอีกว่าต้องมีคนที่คิดว่าตัวเองไม่มีคนพิเศษ
นั้นเป็นเพราะว่าคุณไม่เคยมองหา คนที่ให้คุณเป็นคนสำคัญ
คนที่คุณอาจจะคุ้นเคย หรือคนที่คุณคิดว่าเค้าเป็นแค่คนๆหนึ่งบนโลกใบนี้
หาที่เงียบๆลองให้หัวใจคุณทบทวนสิ่งต่างๆที่ผ่านมา
แล้วคุณจะ พบว่ามีคนรอให้คุณเอาใจใส่เค้า เหมือนที่เค้าทำให้คุณเช่นกัน
อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปจนเมื่อคุณจะเสียเค้าไป
คุณถึงได้รับรู้ด้วยใจว่า
เค้า  คือ  คนพิเศษของคุณ.
September 22

รักที่เปรียบดั่งจิ๊กซอว์

จิ๊กซอว์ที่ไม่ได้อยู่ข้างกัน

 
บนโต๊ะตัวหนึ่ง มีจิ๊กซอว์กระจัดกระจายอยู่เต็มเกลื่อนกลาด
 
 
ยังไม่มีชิ้นไหนถูกปะติดปะต่อกัน
 
 
ที่มุมโต๊ะด้านหนึ่ง จิ๊กซอว์สองตัวนอนสงบนิ่งอยู่ใกล้ๆกัน
 
ลวดลายของทั้งสองเป็นสีฟ้าอ่อนของท้องฟ้ายามเช้าเหมือนกัน
 
คล้ายๆว่าจะเป็นจิกซอว์ที่อยู่ข้างกันในรูปที่สมบูรณ์
 
 
จิ๊กซอว์ทั้งสองตัวจึงค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหากัน
 
เริ่มหมุนตัวช้าๆ พยายามหามุมที่จะประสานกับอีกฝ่ายให้เป็นหนึ่งเดียวกัน
 
ใช้ส่วนเว้าของเรา ไปสอดรับกับส่วนโค้งของเขา
 
หาส่วนเว้าแหว่งของเขา มารับส่วนป้านเทอะทะของเรา.....
 
ทั้งคู่พยายามอยู่อย่างนั้น......
 
 
 
 
 
 
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า จิ๊กซอว์ทั้งสองพยายามอย่างมากที่จะต่อกันให้สนิท
 
มุมแล้วมุมเล่าที่ลองปรับ เหลี่ยมแล้วเหลี่ยมเล่าที่พยายามประสาน
 
ไม่มีครั้งไหนจะต่อกันได้อย่างสนิทไร้ช่องว่างส่วนเกินเลย
 
 
 
สุดท้าย จิ๊กซอว์ตัวที่ใหญ่กว่าจึงยอมแพ้ เคลื่อนตัวจากไป
 
จิ๊กซอว์ตัวเล็กกว่าร้องเรียกด้วยเสียงโศกเศร้า
 
 
 
"เธอจะไปไหน ฉันทำผิดอะไรเหรอ เธอถึงต้องจากฉันไป ฉันไม่ดีตรงไหน ทำไม
 
เธอต้องยอมแพ้แบบนี้ด้วย เธอไม่สงสารฉันเลยหรือ ไม่เสียดายวันเวลาที่เรา
 
พยายามต่อประสานให้เป็นหนึ่งเดียวกันหรือ"
 
 
จิ๊กซอว์ตัวใหญ่หันกลับมาด้วยสีหน้าปวดร้าว เอ่ยเสียงเรียบ
 
 
"ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอทำผิด การที่เราต่อกันเป็นชิ้นเดียวไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิด
 
ของเธอ ไม่ใช่ความผิดของฉัน เพียงเพราะว่าเราไม่ได้เป็นจิกซอว์ที่ถูกออกแบบ
 
มาให้อยู่ข้างกัน ก็เท่านั้น และฉันก็กำลังยอมรับมันด้วยความเจ็บปวด....
 
ฉันเสียใจที่ทำเธอบอบช้ำจากการที่เราพยายามดัดตัวเองให้ประสานกับอีกฝ่าย
 
แต่ก็รู้ใช่ไหม ว่าฉันก็บอบช้ำไม่ต่างกับเธอเลย  เวลาและความพยายามของเรามัน
 
ไม่สูญเปล่าไปหรอก เพราะอย่างน้อย มันก็ทำให้เรารู้ว่าส่วนโค้งของเรามันโค้ง
 
แค่ไหน ส่วนเว้าของเรามันลึกเท่าไหร่ และเราควรจะหาจิ๊กซอว์รูปร่างแบบไหน
 
มาเติมเต็มช่องว่างที่เราขาดไป ร้องไห้อยู่ตรงนั้นเถิด และทิ้งความโศกเศร้าทั้ง
หมดไว้ตรงนั้น เมื่อเธอแข็งแรงดีแล้ว เธอจงตามหาจิ๊กซอว์ตัวที่ถูกสร้างมาอยู่
 
ข้างๆเธออย่างแท้จริง ถึงวันนั้นเธอคงเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดในวันนี้"
 
 
 
 
 
 
จิ๊กซอว์ตัวใหญ่จากไปแล้ว
 
แต่เรื่องราวยังดำเนินต่อไป
 
ร่องรอยบอบช้ำและเสียงร้องไห้ของตัวจิกซอว์มากมาย
 
ยังคงแว่วมาจากทั่วทุกจุดบนโต๊ะ........
 
 
 
 
สุดท้ายแล้ว จิ๊กซอว์ของภาพชื่อความรักนี้จะถูกประกอบเป็นรูปที่สมบูรณ์สวยงามได้หรือไม่....ไม่มีใครรู้
 
และถึงตอนนี้ จิ๊กซอว์ตัวเล็กผู้น่าสงสารตัวนั้น จะเข้าใจสิ่งที่จิ๊กซอว์ตัวใหญ่พูดหรือยัง.....ไม่มีใครรู้
 
ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของจิ๊กซอว์ตัวใหญ่ทั้งหมดคือความจริงหรือเป็นเพียงข้อแก้ตัว....ยิ่งไม่มีใครรู้
 
 
 
......เมื่อไหร่จะมีใครรู้......
 
บทความโดย ตะวัน ชวลิตธำรง
จิ๊กมาจากพี่ซันงับ[พี่ชายไม่แท้ป๋ม] เปงบทความที่อ่านแล้วซึ้งดีรู้สึกชอบเรยนำมาให้อ่านกาน
April 28

นิยามรัก

 
ไปเอาของคนอื่นมาพอดีเหงมันมีความหมายเลยเอามาเขียนซะเลยหุหุ
 
April 22

จะรู้ก้อต่อเมื่อ...

ข้อมูลจาก Forward Mail
ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต

จะรู้ว่าโลกนี้…มันกว้างใหญ่
ก็ต่อเมื่อเราได้...ออกเดินทาง
 
จะรู้คุณค่าของอะไร…ในสักอย่าง
ก็ต่อเมื่อเราได้…เสียมันไป
 
จะรู้ความหมาย...ของฟ้าหลังฝน
ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น...มันมาได้
 
จะรู้ว่ายังมีเรื่อง…อีกมากมาย
ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ…ยอมรับมัน
 
จะรู้ว่าในหนังสือ…มีอะไร
ก็ต่อเมื่อเราได้…ลองเปิดอ่าน
 
จะรู้เวลา...ของดอกไม้บาน
ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม…อยู่อย่างนั้น
 
จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ…มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา…ในสักวัน
 
จะรู้ถึงความในใจ…ของกันและกัน
ก็ต่อเมื่อเราได้พูด…มันออกไป
 
จะรู้ว่าอะไร…ที่เรียกว่าคิดถึง
ก็ต่อเมื่อในความคิดคำนึง…มีใครสักคน
 
จะรู้ความหมายในคำรัก…สักหน
ก็ต่อเมื่อมีใครบางคน…ทำให้หวั่นไหว
 
จะรู้ว่าค่ำคืนนี้…คงไม่เงียบเหงา
ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า…ได้มีโอกาสบอกไป
 
จะรู้ว่าเป็น “เธอ” เท่านั้น…ที่ฉันมีให้
ก็ต่อเมื่อทุกครั้ง…ที่เขียนอะไรลงไป
จะมีแต่ภาพเธอในใจ...ที่เกิดขึ้นมา

 
by